poniedziałek, 5 grudnia 2016

Ferdynand Ruszczyc




Ferdynand Ruszczyc - szlachcic polski - urodził się w 1870 roku w Bohdanowie.
Do 13 roku życia uczył się w rodzinnym domu - zgodnie ze staropolskim,
szlacheckim zwyczajem.
W roku 1883 rozpoczął naukę w gimnazjum w Mińsku, równolegle ucząc się rysunku.
Naukę ukończył w roku 1890. W tym samym roku rozpoczął studia w Petersburgu 
na wydziale... prawniczym. Niemniej nadal uczył się także malarstwa i rysunku, ucząc 
się w jednej z najlepszych uczelni sztuki, na petersburskiej Akademii Sztuk Pięknych 
( jako wolny słuchacz ).
Dwa lata później zrezygnował ze studiów prawniczych i zdał na ASP w Petersburgu,
które kontynuował w latach 1892 - 1897. Uczył się między innymi od Iwana Szyszkina.
W ramach studiów podróżował - m.in., na Krym, do Francji, Włoch i do Szwecji.
Jego debiut artystyczny, to wystawa prac dyplomowych na ASP w roku ukończenia studiów.
Od roku 1900 prace artysty były prezentowane na corocznych Salonach tej Akademii.

Po ukończeniu studiów wyjeżdża do domu rodzinnego, ale mimo powrotów do domu, wciąż
podróżuje, odwiedzając wiele miast Europy - m.in. Monachium, Berlin, Paryż, Wenecję... 
Za to pierwszą wystawę indywidualną miał w Wilnie, w roku 1899, z miastem tym wiązał też
w kolejnych latach sporo czasu - udzielając się pedagogicznie, lub współpracując z miejskim
teatrem. Od roku 1900 jest członkiem Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka". 

Od roku 1904 zostaje profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, a trzy lata później
przejął zarządzanie katedrą pejzażu na ASP w Krakowie.


W czasie I Wojny Światowej w rodzinnym domu w Bohdanowie stacjonowały wojska
niemieckie, zaś po wojnie majątek zajęły rewolucyjne wojska radzieckie.
Ruszczyc uczestniczył w walkach o wyzwolenie Wileńszczyzny, w ramach tzw., Armii Ochotniczej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości ( od roku 1919 ), uczestniczył w organizacji
i czterokrotnie był dziekanem Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego...
Od 1932 roku - w wyniku choroby jest częściowo sparaliżowany, a pod opieką rodziny 
tylko w niewielkim stopniu odzyskuje sprawność, co pozwala mu nadal malować...
W roku 1935 otrzymuje tytuł profesora honorowego tej uczelni, z rąk Prezydenta RP,
Ignacego Mościckiego. Rok później ( 1936 ) umiera w domu rodzinnym w Bohdanowie.

Ferdynand Ruszczyc, najogólniej rzecz biorąc, był pejzażystą. W jego stylistyce zauważyć
można dwie - jakby równoległe tendencje - z jednej strony pozostaje wierny akademickiemu
malarstwu, realizmowi treści, z drugiej..., wiele z jego kompozycji jest niepokojąco dynamicznych,
ekspresyjnych, a nietypowe skróty perspektywy i często burzliwa aura sprawiają, iż można 
też o nim pisać jako o romantyku...
Dużo można by pisać..., ale, jak już kilka razy wcześniej, zamiast rozwodzić się nad moimi
odczuciami, wolę zaprezentować po prostu twórczość artysty:
















































   




******************

W najbliższym czasie zamieszczę jeszcze kilka artykułów o malarstwie polskim..., 
by w kolejnych postach zająć się mistrzami zachodniego malarstwa, oraz bardziej 
osobistymi inspiracjami poszczególnymi obrazami, w wznowieniu serii...,
esejów "krytycznych"...






niedziela, 13 listopada 2016

Józef Pankiewicz


Józef Pankiewicz urodził się w roku 1866 w Lublinie. 

Edukację artystyczną rozpoczął w latach 1884-1885 - ucząc się w warszawskiej
Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Wojciecha Gersona, oraz Aleksandra Kamińskiego. 
W latach 1885-1886 przebywał na stypendium w Akademii Sztuk Pięknych 
w Petersburgu, gdzie wyjechał wraz z Władysławem Podkowińskim. Następnie obaj 
artyści pojechali do Paryża (1889).
Po powrocie do kraju wykazywał spore zainteresowanie / inspirację malarstwem 
działających w ówczesnej Francji Impresjonistów. Był to jednak trend "zbyt" 
nowoczesny w Polsce - obrazy Pankiewicza nie spotkały się z przychylnością. 
W kolejnych latach inspirował się także symbolizmem, czy malarstwem 
Jamesa Whistlera i - za jeden z obrazów - "Portret Pani Oderfeldowej z córką" 
został (w roku 1897) nagrodzony złotym medalem ( pierwsza nagroda ) podczas 
Wystawy Powszechnej w Paryżu. 
W tym samym roku wstępuje do Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka" 
w Krakowie. 
W latach 1897-1906 podróżował po Europie - zwiedzając m.in., Holandię, Belgię, 
Anglię, Włochy, Niemcy, czy Francję.
W roku 1906 został profesorem ASP w Krakowie. Nadal sporo podróżuje, 
we Francji zaprzyjaźnia się m.in., z P. Bonnardem... W kolejnych latach coraz 
bardziej inspiruje się malarstwem Paula Cezanne'a.
W okresie I Wojny Światowej (do roku 1919) mieszka w Hiszpanii, 
co wpłynęło też na rozwój stylu malarskiego artysty, eksperci zauważają 
w malarstwie Pankiewicza także wpływ najnowszych ówcześnie trendów, np., 
kubizmu. Po powrocie do Polski stał się inicjatorem nurtu polskiego 
koloryzmu - nawiązującego do twórczości francuskich postimpresjonistów. 
Był patronem grupy Kapistów - w skład których wchodzili m.in., Jan Cybis, 
Józef Czapski, czy Piotr Potworowski.
Od 1923 wraca na stanowisko profesora ASP w Krakowie, a od 1925 roku 
korował filią ASP w Paryżu.  
W tym okresie ponownie zmienia się styl malarski Pankiewicza - można 
powiedzieć, że zmierza on ku malarstwu bliższemu tradycji i realizmowi... 
W roku 1933 „za twórczą pracę w dziedzinie malarstwa” nagrodzony był - przez 
Prezydenta RP Ignacego Mościckiego - Krzyżem Komandorskim Orderu 
Odrodzenia Polski. A na Salonie Malarskim, w 1937 roku, otrzymał też nagrodę 
Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. 
Zmarł  w roku 1940, w miejscowości La Ciotat (Francja).  
Pankiewicz był z pewnością artystą wyjątkowym - mocno skupionym na odkrywaniu 
zalet malarstwa nowoczesnego (Jego czasów), a także malarzem prawdziwie
wszechstronnym, na co najlepiej wskazują Jego obrazy: